طرح " معماری خوب "
طرح ساماندهی و ارتقاء زندگی مردم از طریق ارتقاء فضای زیست و افزایش آگاهی عمومی در زمینه معماری و شهر
Sunday, 17 October , 2021
افزونه جلالی را نصب کنید. - 11 ربيع أول 1443
شناسه خبر : 718
  پرینتخانه » فرهنگ تاریخ انتشار : 12 آگوست 2020 - 22:30 | 434 بازدید | ارسال توسط :

جدال شهر با طبیعت

با گذر از روستانشینی در گوشه گوشه ی ایران، شهر پدیدار شد تا پایانی باشد بر سختی ها و دشواری های زندگی روستایی و مردم به سمت بهره مند شدن از اکتشافات نو دست از کارهای سخت و جان کندن برای لقمه نانی کشیدند و برای تغییر آری گفتند و گاهی هم تن به اجبار […]

جدال شهر با طبیعت

با گذر از روستانشینی در گوشه گوشه ی ایران، شهر پدیدار شد تا پایانی باشد بر سختی ها و دشواری های زندگی روستایی و مردم به سمت بهره مند شدن از اکتشافات نو دست از کارهای سخت و جان کندن برای لقمه نانی کشیدند و برای تغییر آری گفتند و گاهی هم تن به اجبار دادند تا از جامعه ی جهانی و تغییرات لازم آن بازنمانند و همچنان سیر این تغییر ادامه دارد تا ما را کشوری جهان سوم خطاب نکنند. با گذشت سالها از این سیر تحول، اکنون از آنچه با آن روبرو هستیم احساس رضایت نداریم که اگر به دنبال چرایی این مساله میان دغدغه های روزمره نگاهی به تاریخ داشته باشیم و سیر تحول این مرزو بوم را ببینیم، هیچ بعید نیست که زمان گذشته را به زمان حال برای زندگی خود، ترجیح دهیم.

روزگاری که در کوچه و پس کوچه ی محله اگر درختی نبود  اما در باغات پر بود از آبادانی که مردم با جان کندن آبادش کرده بودند، حال اما گویی می پندارند می توانند غذای مصنوعی را جایگزین غذای طبیعی کنند که اینگونه به تخریب طبیعت مشغولند. گذشته ای که در میان راسته بازارهای آن اعتبار و اعتماد از اصول کار بود، رفته رفته اعتبار و اعتماد جای خود را به حیله و نیرنگ می دهد، طوریکه در حیله گری از هم پیشی میگیریم و ارزش و معیار، سود شخصی به هر قیمتی است. در همسایگی خود که زمانی در اوج همدلی بودیم، حس نوع دوستی را از یادبرده و برای پیشرفت خود از شکست آنها شادمان می شویم. حال که وسایل نقلیه ای که با هدف رفاه و توسعه تولید می شود می تواند برای سرکوب و موتورسیکلتهایی که لرزه بر اندام زنان می اندازد می تواند آسایش را سلب کند، خانه های زیبا جای خود را به برج هایی میدهند با هدف بهره مند شدن همه از امکانات شهر، با تخلفات بسیار چهره ی شهر را برهم می زنند. جاده هایی که برای رسیدن ها ی سریع و مسیرهای کوتاهتر ساخته می شوند از میان باغات و دریاچه و جنگل ها به جنگ محیط زیست می روند. درختهایی که از برای بیشتر دیده شدن نماهای رومی بریده می شوند و فاضلابهایی که آبزیان را به مرگ و انقراض می کشانند. کارخانه ها، خانه ها و وسایل نقلیه ی سرسام آور که کره ی زمین را به یک کره خیلی گرم تبدیل می کنند.

گرچه اینها همه تنها در سرزمین ما مساله ساز نیست که در همه ی نقاط جهان در حال وقوع است، اما ما در اینجا به مراتب نارضایتمند تر از انسانهای سراسر جهان در جستجوی هویت و راه بهتری برای زندگی هستیم.

ما ملت ایران، در فقدان گذشته ی خوب و با صفا و در حسرت آینده ی پیشرفته و به روز، سرگردان هستیم. فرهنگ منسجم و کامل ایرانی در گذشته جا مانده است و به رویای حال خوبتر نمی رسیم.  ما در حال گذر از گذشته ی خوب به آینده ی خوبتر هستیم. اما این گذار به سبب کشدار شدن بازه ی تغییر، طاقت فرسا شده است چرا که تحولی که  به شکل ناخوداگاه جریان داشته باشد به جای عقلانیت به آزمون و خطاهای بسیاری نیاز دارد که عمر یک ملت در راه آن تمام می شود.

به نظر می رسد که دست از ادامه ی این مسیر اشتباه برنخواهیم داشت اما تا به کجا ؟ تا به کدام صحنه ی تلخ تاریخ ادامه می دهیم تا باز ایستیم و به کرده ی خود بنگریم ؟ آیا بایستی منتظر اینچنین روزی باشیم که تاریخ، سرنوشت تلخی را که در حال رقم زدن آن هستیم بر ملت ما پیش آورد؟ یا که آگاهانه از مسیر غلط بازمیگردیم و مانع از رقم خوردن سرنوشتی تلخ خواهیم شد؟ تا کدام لحظه ی تاریخی بر این راه اشتباه اصرار می ورزیم؟

 

 

 

 

 

برچسب ها

این مطلب بدون برچسب می باشد.

به اشتراک بگذارید
تعداد دیدگاه : 0
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.