طرح " معماری خوب "
طرح ساماندهی و ارتقاء زندگی مردم از طریق ارتقاء فضای زیست و افزایش آگاهی عمومی در زمینه معماری و شهر
Sunday, 28 November , 2021
افزونه جلالی را نصب کنید. - 23 ربيع ثاني 1443
شناسه خبر : 723
  پرینتخانه » فرهنگ تاریخ انتشار : 12 آگوست 2020 - 22:34 | 492 بازدید | ارسال توسط :

سبک زندگی کوچ

عشایر، نمونه ی حاضر گذشتگان ما، مثال خالص و ساده ی مفهوم ارتباط فرهنگ و معماری است و ما را به این نتیجه می رساند که ما از دیرباز، چگونه در برابر جبر محیطی سازگارانه عمل می کردیم و با طبیعت خو می گرفتیم. این نوع از زندگی که بتوان همه ی ضروریات زندگی را […]

سبک زندگی کوچ

عشایر، نمونه ی حاضر گذشتگان ما، مثال خالص و ساده ی مفهوم ارتباط فرهنگ و معماری است و ما را به این نتیجه می رساند که ما از دیرباز، چگونه در برابر جبر محیطی سازگارانه عمل می کردیم و با طبیعت خو می گرفتیم. این نوع از زندگی که بتوان همه ی ضروریات زندگی را بر دوش بگیری و از جایی به جای دیگر نقل مکان کنی، توانایی و سرسختی انسان را در مواجه شدن با محیط و طبیعت نشان می دهد و ثابت می کند که نوع انسان در کمال هماهنگی با جهان پیرامون، امکان زیستن دارد.

 

در حالت کلی، ایل و عشایر برای تامین معاش خود، از طریق نگهداری دام، ناچار به جابجایی از ییلاق به قشلاق هستند و این نوع زندگی، خانه ای موقت با قابلیت جابجایی طلب می کند که به برپایی سیاه چادر می انجامد. سیاه چادری که با خودبسندگی از ریسیدن نخ تا برپایی چادر، به دست عشایر انجام میشود.

زیست در سیاه چادر برپاشده در طبیعت، کالبد معماری عشایر را به گونه ای متفاوت  شکل می دهد تا در داخل چادر حریم شخصی خود را حفظ کند و در بیرون چادر قلمرویی  شکل می گیرد که تا آغل دام، مرزی ذهنی این فضا را مشخص می کند تا در آن به فعالیتهای روزمره بپردازد.

فعالیتهای خصوصی تر از نگهداری کودک و استراحت و پذیرایی از مهمان در چادر و فعالیتهایی مثل دوشیدن دام و علوفه دهی و تهیه هیزم در بیرون از چادر انجام می شود. این دو قلمروهای خصوصی و نیمه عمومی و قلمروی عمومی که بین سیاه چادر ها و بر اساس سازماندهی آنها شکل می گیرد و در انجام مراسمات و گردهمایی ها و آموزش ها کاربری دارد، با معناهای زندگی عشایر ارتباطی دارد که او در داخل چادر به حریم خصوصی و محرمیت، آرامش روحی و حفاظت، در نزدیکی چادر خویش به خودبسندگی و تعاون و همکاری و در درون ایل خود به اتحاد و روابط ایلی، می اندیشد.

 

کوچنشینی، سازگارترین شیوه ی زندگی در طبیعت، در مقابل شهرنشینی که در تضاد با محیط طبیعی است، قرار می گیرد. حال اما زمان بازنگری در تاریخ این سیر تحول است که اگر در اکثر مناطق، زندگی یکجانشینی و شهری به دلیل امکانات موجود، رواج یافته است، بایستی تعادلی بین این دو نوع متفاوت از زیست برقرار باشد تا از کشفیات و رفاه قابل دسترس، بی بهره نبوده و از طرفی در سازگاری و همزیستی با طبیعت باشیم.

برچسب ها

این مطلب بدون برچسب می باشد.

به اشتراک بگذارید
تعداد دیدگاه : 0
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.